مبل راحتی صندلی مدیریتی صندلی اداری میز اداری وبلاگدهی گن لاغری بازی اندروید تبلیغات کلیکی آموزش زبان انگلیسی پاراگلایدر مارکت اندروید خرید بلیط هواپیما دانلود آهنگ جدید آهنگ جدید آهنگ پروتز سینه پروتز باسن پروتز لب میز تلویزیون
Newsy

Współpraca SBWP z Meksykiem

By 17 stycznia 2018 No Comments

Początek roku to dobra okazja do podsumowania dokonań roku poprzedniego. Jednym z ważnych osiągnięć w 2017 było nawiązanie ścisłej współpracy z ekologami z Meksyku. Pierwsze kontakty z grupą badawczą ekologów środowiskowych z uniwersytetu stanowego stanu Meksyk w Toluce miały miejsce jeszcze w 2015 roku, kiedy to odwiedziła nasze stacje terenowe Michele García Conejo, studentka kończąca właśnie pracę magisterską i zbierająca materiały do nowej pracy o pasożytach ptaków z grupy kokcydiów. Wyniki okazały się bardzo interesujące, ale materiał zbyt mały żeby bezspornie rozstrzygnąć, które elementy ekologii i biologii różnych gatunków (w tym dystans i rodzaj wędrówki) wpływają na stopień zapasożycenia ptaków, a taki był cel badań.

W międzyczasie okazało się, że w Meksyku w ogóle nie ma narodowego systemu obrączkowania ptaków, a wiedza o wielu gatunkach jest niewiele większa niż sam fakt, że tu występują. Jednocześnie Meksyk jest świetnym miejscem do prowadzenia badań nad wędrówkami ptaków – można tu spotkać zarówno ptaki z USA i Kanady przybywające na zimowanie, jak i obserwować samą wędrówkę tych gatunków, które podążają jeszcze dalej na południe. Nie mówiąc o kilku setkach gatunków miejscowych, rezydujących w Meksyku.

Szefem grupy badawczej z Toluki jest dr Mariusz Janczur, Polak od kilkudziesięciu lat mieszkający w Meksyku, który przed wyjazdem z Polski „bawił się trochę ornitologią”, a nawet raz był na Akcji Bałtyckiej. Nie było go więc trudno namówić, żeby nie porzucając kokcydiów, mrówek i opuncji, zwrócił trochę więcej uwagi na ptaki. Tak zrodził się pomysł nawiązania współpracy i zainicjowania przez uniwersytet w Toluce systematycznych badań tamtejszych ptaków z użyciem obrączkowania i innych metod stosowanych przez naszą Stację (list intencyjny o zamiarze podjęciu współpracy podpisano w sierpniu 2016).

W czasie kursu w Los Tuxtlas; czwarty od lewej siedzi przy stole dr Jarosław K. Nowakowski

Wilsonka żółtolica

Lasówka żółtoczelna Setophaga citrina

I tu doszliśmy do roku 2017. W styczniu uniwersytet w Toluce zorganizował tygodniowy kurs pt. „Modern birds ringing – the theory and practice”. Kurs, skierowany do zainteresowanych naukowców i studentów z Meksyku i nie tylko (jedna uczestniczka była z Kolumbii), odbywał się w Stacji Terenowej Biologii Tropikalnej Uniwersytetu Krajowego UNAM w Los Tuxtlas na południowym wschodzie Meksyku. Kurs prowadził nasz pracownik dr Jarosław K. Nowakowski. Los Tuxtlas to jeden z niewielu fragmentów prawdziwej dżungli w tym na ogół dość suchym kraju – dzięki położeniu na wzgórzach nad Zatoką Meksykańska pada tu niemal codziennie, a wilgotność rzadko spada poniżej 95%. Dzięki temu wulkaniczne wzgórza porastał od wieków typowy górski las deszczowy, z gigantycznymi drzewami i nieporównywalną z żadnym innym lądowym biotopem Ziemi bioróżnorodnością. Niestety, większość obszaru została zamieniona na pastwiska i plantacje różnych tropikalnych roślin uprawnych. Los Tuxtlas chroni ostatnie zachowane fragmenty pierwotnej przyrody obszaru.

Dla ornitologa badającego wędrówki ptaków jest to miejsce szczególne, ponieważ w odróżnieniu od migrantów Starego Świata, które na ogół unikają dżungli, przybysze z Ameryki Północnej chętnie zimują w lasach deszczowych Ameryki Środkowej. I tak oprócz papug i tukanów można tu zobaczyć na przykład lasówki i drozdy z USA i Kanady. Zresztą dwoma najliczniej chwytanymi gatunkami w czasie kursu w Los Tuxtlas były północnoamerykańskie: drozdek rudy i lasówka żółtoczelna. Inną atrakcją były dość liczne kolibry – najmniejszy schwytany pustelnik rdzawy ważył zaledwie 2,5 grama.

Po zakończeniu kursu grupa badawcza z Toluki zorganizowała jeszcze obrączkowanie ptaków na stokach wulkanu Nevada de Toluca, położonego w środkowej części Meksyku. Miejscem badań tym razem były rosnące na wysokości około 3500 m n.p.m. wspaniałe wysokopienne lasy jodłowe – te same lasy są powszechnie znane z licznego zimowania motyli monarchów. W tych dość surowych warunkach klimatycznych (rano codziennie temperatura spadała poniżej zera, chociaż w dzień było około 20 stopni) nie udało się schwytać ani zaobserwować żadnych migrantów, za to dopisały lokalne gatunki, w tym, o dziwo, kilka nowych dla wyprawy gatunków kolibrów.

Pustelnik rdzawy Phaethornis longuemareus

Rozstawianie sieci w lesie deszczowym; trzeci od lewej dr Jarosław K. Nowakowski, w słomkowym kapeluszu dr Mariusz Janczur

Od sierpnia do listopada przyszedł czas na rewizyty w Polsce kolegów z Toluki. Najdłużej, bo przez całe trzy miesiące, gościli u nas dwaj studenci: Alan Daniel Mendoza Mendoza i Bernardo Lugo García. Większość czasu spędzili w terenie intensywnie ucząc się rozpoznawania płci i wieku europejskich gatunków ptaków, szkoląc się na obrączkarzy i kontynuując badania nad ekologią zarażenia ptaków kokcydiami. Materiał dotyczący kokcydiów został powiększony ponad 10 razy w stosunku do tego zebranego w 2015 i obecnie jest analizowany. Polskę odwiedził również szef grupy, dr Mariusz Janczur, który oprócz krótkiego, ale intensywnego szkolenia z naszych metod w terenie interesował się głównie organizacją pracy stacji obrączkowania ptaków i krajowych centrali obrączkowania ptaków. W czasie wizyty w Centrali Obrączkowania Ptaków MiIZ PAN, która odbyła się na zaproszenie szefa centrali Tomasza Mokwy, omawiano możliwość stworzenia meksykańskiej centrali obrączkowania ptaków. Ten pomysł jest intensywnie wspierany przez naszą Stację, która w osobie dr. Nowakowskiego angażuje się w planowanie i organizację obrączkowania ptaków w Meksyku.

Naszymi gośćmi było również dwoje innych członków zespołu meksykańskiego: doktorant Adán Miranda Perez i kończąca właśnie pracę magisterską Citlalli Hypatia Mendoza Reyes.

No i na koniec plany na 2018. W bieżącym roku mamy nadzieję na dalszą intensywną współpracę i pierwsze wspólne publikacje. Początki wyglądają obiecująco: w związku z zainteresowaniem, jakim cieszyła się pierwsza edycja kursu „Modern birds ringing – the theory and practice”, od 17 stycznia w lesie deszczowym Los Tuxtlas dr Jarosław K. Nowakowski poprowadzi kolejne szkolenie dla osób zainteresowanych obrączkowaniem ptaków.

Gałęzie i pnie jodły pokryte zimującymi monarchami

Bernardo (z lewej) i Alan przy żeremiu bobrowym w PN Ujście Warty